حفاظت از آنچه به ما سپرده شده است

حفاظت از آنچه به ما سپرده شده است

محیط زیست و میراث فرهنگی، دو بخش جدایی‌ناپذیر از هویت هر سرزمین هستند؛ یکی حافظ طبیعت و دیگری حافظ تاریخ و خاطره جمعی مردم. با این حال، در سال‌های گذشته در بسیاری از موارد آن‌گونه که باید از این دو سرمایه ارزشمند حفاظت نکرده‌ایم.

آسیب به طبیعت فقط از بین رفتن یک درخت، تالاب یا رودخانه نیست. هر آسیب زیست‌محیطی می‌تواند کیفیت زندگی امروز و آینده را تحت تأثیر قرار دهد. درباره میراث فرهنگی نیز همین واقعیت وجود دارد؛ تخریب یک بنای تاریخی یا محوطه باستانی، حذف بخشی از حافظه و هویت یک جامعه است.

حفاظت از محیط زیست و میراث فرهنگی نباید در برابر توسعه قرار گیرد. توسعه‌ای ارزشمند است که در کنار ساختن آینده، گذشته و طبیعت را نیز حفظ کند. تصمیم‌های عمرانی، اقتصادی و شهری زمانی ماندگار خواهند بود که هزینه‌های آن برای طبیعت و میراث فرهنگی نیز در نظر گرفته شود.

امروز بیش از هر زمان دیگری به توجه جدی‌تر به این دو حوزه نیاز داریم. مسئولان باید حفاظت را در تصمیم‌گیری‌ها جدی بگیرند، مردم در نگهداری از داشته‌های مشترک خود مسئولانه‌تر رفتار کنند و رسانه‌ها نیز با طرح مسائل واقعی و دور از هیاهو، به تقویت مطالبه عمومی کمک کنند.

محیط زیست و میراث فرهنگی سرمایه‌هایی نیستند که بتوان آنها را پس از نابودی دوباره ساخت. یک جنگل که از بین برود، یک تالاب که خشک شود یا یک بنای تاریخی که نابود شود، جایگزینی دقیق برای آن وجود ندارد.

آنچه امروز از طبیعت و میراث فرهنگی محافظت می‌کنیم، در حقیقت بخشی از آینده فرزندانمان است. حفاظت، هزینه اضافی نیست؛ مسئولیتی است در برابر گذشته، امروز و فردا.