رامهرمز؛ خبرنگارِ مناسبتی، کارت دارد کارنامه ندارد!

کافی است یک مجوز قدیمی در کشو داشته باشید، در چند گروه واتساپی عضو باشید، سالی یکی‌دو پیام مناسبتی فوروارد کنید و روز خبرنگار هم برای عکس، پذیرایی و کارت هدیه آماده باشید.

🔹تمام؛ شما هم «خبرنگار» هستید! انگار معیار انتخاب بعضی مراسم‌ها نه تعداد خبر است، نه گزارش، نه گفت‌وگو، نه پیگیری مشکلات مردم و نه حتی تأثیرگذاری رسانه‌ای؛ بلکه مهم‌ترین رزومه، داشتن یک کارت خاک‌خورده و حضور به‌موقع در صف تجلیل است.

🔹اما یک سؤال ساده باقی می‌ماند؛ این دوستانی که هر سال در قاب تجلیل حاضرند، در ۳۶۵ روز گذشته کجا بودند؟ وقتی آب مردم قطع بود، کدام‌شان خبر زد؟ وقتی برق رفت و زندگی مردم مختل شد، کدام‌شان مطالبه کرد؟ وقتی جاده، درمان، اشتغال، گرانی، اعتیاد و مشکلات محلات، مردم را گرفتار کرده بود، کدام‌شان میدانی گزارش تهیه کرد؟ وقتی باید از مسئول پرسش سخت می‌شد، قلم کدام‌شان به حرکت درآمد؟

🔹واقعیت این است که خبرنگاری با کارت و مجوز ساخته نمی‌شود؛ همان‌طور که گواهینامه، کسی را راننده حرفه‌ای نمی‌کند. خبرنگاری کارنامه می‌خواهد، نه کارت پلاستیکی!

🔹خبرنگار باید در میدان باشد؛ در کنار مردم، وسط بحران‌ها، پشت خط پیگیری‌ها و روبه‌روی مسئولانی که پاسخ روشن ندارند.

🔹خبرنگار واقعی، برای یک کارت هدیه دیده نمی‌شود؛ او معمولاً زمانی دیده می‌شود که خبرش برای بعضی‌ها سنگین تمام شده است؛ زمانی که به‌جای تشویق، سهمش گلایه، تهمت، فشار، تهدید و فحاشی است.

🔹تجلیل از کسانی که در طول سال فقط «عنوان خبرنگار» را حمل کرده‌اند، نه قدردانی از رسانه است و نه احترام به خبرنگار؛ بلکه کم‌رنگ کردن زحمت کسانی است که با هزینه شخصی و فشار فراوان، صدای مردم می‌مانند.

روز خبرنگار، روز تقدیر از کارت‌ها نیست؛ روز احترام به کارنامه‌هاست.