کار بدون امنیت، حقوق بدون عدالت؛ فریاد خاموش کارگران صحرای جنوب

سال‌هاست که نام «کار» بر دوش کارگران سنگینی می‌کند، اما ثمره این کار هرگز به زندگی آنان بازنگشته است. از برج هفت تاکنون، وضعیت بیمه کارگران در هاله‌ای از ابهام، بی‌توجهی و اهمال رها شده و حقوق قانونی آنان به‌طور سیستماتیک نادیده گرفته شده است.

در مجموعه شرکت صحرای جنوب در شهر قلعه تل ، شرکتی با بیش از ۱۰۰ کارگر رسمی و جمعیتی بالغ بر ۴۰۰ نفر شاغل مستقیم و غیرمستقیم، شاهد وضعیتی هستیم که نه‌تنها با قانون کار همخوانی ندارد، بلکه با ابتدایی‌ترین اصول عدالت انسانی نیز در تضاد است.

پرداخت حقوق با تأخیر، کمتر از کف تعیین‌شده اداره کار، و بدون شفافیت، به رویه‌ای عادی تبدیل شده؛ گویی معیشت کارگران، موضوعی کم‌اهمیت و قابل چشم‌پوشی است.

در شرایطی که تورم افسارگسیخته و بحران اقتصادی، زندگی مردم را به مرز فرسودگی رسانده، کارگران این مجموعه نه‌تنها از افزایش عادلانه دستمزد بی‌بهره مانده‌اند، بلکه از حداقل‌های قانونی نیز محروم شده‌اند.

نبود بیمه مستمر، بیمه تکمیلی، و حمایت درمانی در سال‌هایی که بیماری و بحران‌های بهداشتی، جان و سلامت نیروی کار را تهدید کرده، نشان‌دهنده بی‌مسئولیتی آشکار مدیریت نسبت به جان انسان‌هایی است که چرخ این مجموعه را می‌چرخانند.

رفتارهای دوگانه و تبعیض‌آمیز مدیریت، بی‌تفاوتی نسبت به بیماری کارگران، و محروم‌سازی آنان از مزایای قانونی، نه‌تنها بی‌اخلاقی سازمانی، بلکه نقض صریح حقوق کار محسوب می‌شود. کارگرانی که سال‌ها زحمت کشیده‌اند، امروز حتی از امنیت شغلی و درمانی محروم‌اند؛ گویی نیروی انسانی، صرفاً ابزاری مصرفی تلقی شده است.

این وضعیت، قابل توجیه نیست و قابل سکوت هم نخواهد بود.

کارگران صدقه نمی‌خواهند؛ حق قانونی خود را مطالبه می‌کنند.

حق بیمه، حقوق عادلانه، امنیت شغلی و احترام انسانی، حداقل‌هایی است که هیچ مدیری حق سلب آن را ندارد.

سکوت در برابر این شرایط، به معنای مشروعیت‌بخشی به ظلم است؛ و تاریخ نشان داده که هیچ بی‌عدالتی‌ای با سکوت اصلاح نشده است.

پیوست خبری یک اعتصاب