از تبریک تا پشیمانی به استاندار خوزستان ؛ روایت یک وعده، یک مسیر مرگ و مردمی که هنوز فراموش شدهاند(وعده دادند، پل ندادند) فیلم عبو خطرناک
روزی که موالیزاده بهعنوان استاندار خوزستان منصوب شد، خبرنگار رسانه پینوشت همانند بسیاری از فعالان رسانهای، طی پیامی رسمی این انتصاب را تبریک گفت؛ تبریکی که با امید به تغییر، اصلاح و پایان دادن به...
روزی که موالیزاده بهعنوان استاندار خوزستان منصوب شد، خبرنگار رسانه پینوشت همانند بسیاری از فعالان رسانهای، طی پیامی رسمی این انتصاب را تبریک گفت؛ تبریکی که با امید به تغییر، اصلاح و پایان دادن به رنجهای انباشتهشده مردم مناطق محروم استان همراه بود. امیدی که امروز، با گذشت زمان و تداوم بیتوجهیها، جای خود را به این جمله تلخ داده است: ای کاش آن تبریک هرگز گفته نمیشد.
یکی از مصادیق روشن این ناامیدی، مسیر فوقالعاده خطرناک تردد میان روستای سرصحرا خواحور و روستای لنده است؛ مسیری که سالهاست به کابوس روزانه مردم تبدیل شده است. مردمی که برای رسیدن به محل کار، تأمین معاش، انتقال محصولات، دسترسی به خدمات درمانی، تحصیل فرزندان و حتی انجام سادهترین امور زندگی، ناچارند از راهی عبور کنند که نه ایمنی دارد، نه استاندارد، و نه حتی حداقل امکانات جادهای.
عبور و مرور در این مسیر، بهقدری خطرناک است که بیشتر به رفتوآمد در عهد باستان شباهت دارد تا تردد در یکی از استانهای استراتژیک و ثروتمند کشور. مسیری که هر روز جان مردم را به بازی میگیرد و هیچ تضمینی برای بازگشت سالم آنها به خانه وجود ندارد.
پس از انتصاب استاندار جدید، رسانه پینوشت در اقدامی مسئولانه، کلیپی مستند از این مسیر خطرآفرین را برای موالیزاده ارسال کرد؛ تصاویری که عمق فاجعه را بدون نیاز به هیچ توضیح اضافهای نشان میداد. استاندار با مشاهده این تصاویر، ابراز ناراحتی کرد و بهدرستی گفت: «حق این مردم نیست که اینگونه زجر بکشند.»
او حتی وعده داد که اولین سفر خود به منطقه را به بازدید از این مسیر اختصاص خواهد داد و برای رفع این معضل اقدام میکند. وعدهای که در همان روزها، دل مردم و رسانهها را گرم کرد.
اما مشکل دقیقاً از همینجا آغاز میشود؛ چرا که این موضوع، نه یک مطالبه تازه و نه یک گزارش جدید است. سالهاست که رسانه پینوشت و دیگر رسانهها، این فاجعه آشکار را بارها و بارها به مسئولان استانی منتقل کردهاند.
قولها داده شد، وعدهها تکرار شد، بازدیدها وعده داده شد، اما در عمل هیچ اتفاقی نیفتاد و این مشکل عدیده همچنان به قوت خود باقی ماند.
این مسیر، راهی است که مردم هر روز و بدون استثنا مجبور به عبور از آن هستند؛ عبوری که بارها به قیمت جان انسانها تمام شده است. گزارشها و روایتهای محلی از کشتهشدن و آسیبدیدن اهالی روستا در این مسیر حکایت دارد؛ حوادثی که شاید اگر تنها یک پل استاندارد و حداقل امکانات جادهای وجود داشت، هرگز رخ نمیداد.
دیدن تصاویر این مسیر، صرفاً ناراحتکننده نیست؛ هشداری جدی و غیرقابل انکار است. هشداری که میگوید ادامه این وضعیت، یعنی پذیرش آگاهانه خطر، یعنی عادیسازی مرگ، و یعنی نادیده گرفتن کرامت انسانی مردمی که تنها خواستهشان، یک راه امن برای زندگی است.
نکته تلخ ماجرا اینجاست که حل این مشکل، نه پروژهای عظیم و پرهزینه، بلکه احداث یک پل ساده و ایجاد حداقل زیرساخت جادهای است؛ اقدامی که میتواند امنیت را به مسیر بازگرداند، جان انسانها را حفظ کند و مهمتر از همه، دل مردم را به این نظام مدیریتی گرم کند.
امروز رسانه پینوشت، با لحنی صریح و بدون تعارف، این پرسشها را مطرح میکند:
وعده استاندار خوزستان چه شد؟
اولین سفر به منطقه چه زمانی انجام میشود؟
چرا پس از سالها پیگیری رسانهای، هنوز مردم باید با ترس از مرگ، راهی کار و زندگی شوند؟
و آیا باز هم قرار است این پرونده، قربانی زمان، تغییر مدیران و فراموشی مسئولان شود؟
این گزارش، نه برای تخریب، بلکه برای یادآوری یک مسئولیت انسانی و قانونی منتشر میشود. مسئولیتی که هر روز تأخیر در انجام آن، ممکن است به قیمت جان یک انسان دیگر تمام شود؛ هزینهای که هیچ مدیری حق ندارد آن را نادیده بگیرد
بدون نظر! اولین نفر باشید